Transformacja systemu bankowego w Polsce

Tradycje polskiej bankowości to początek XIX wieku.
1928r - powstał Bank Polski - pełnił funkcję Banku Centralnego.
PKKP - Polska Krajowa Kasa Pożyczkowa - 1919r
Polska Kasa Opieki S.A. - 1920r
PKO S.A. - w 1929 powstał I oddział w Paryżu.

Po II wojnie światowej rozpad banków i powstanie „monobanku” aż do roku 1989.

Prawo bankowe z 1989 r. przyspieszyło zmiany w polskim systemie bankowym, dostosowując go do reguł obowiązujących w gospodarce rynkowej i wprowadziło system dwuszczeblowy. W takim systemie bank centralny stał się bankiem emisyjnym, „bankiem banków" i centralnym bankiem państwa. Banki komercyjne stały się jednostkami świadczącymi usługi finansowe dla podmiotów gospodarczych i ludności. Od tego roku (1989) osoby prawne i osoby fizyczne miały prawo do wyboru banku. Określono też wymogi niezbędne do powołania banku, w tym wielkość niezbędnego kapitału założycielskiego, kompetencje osób z zarządu banku, wymagane dokumenty do utworzenia banku. W 1989 r. Rada Ministrów podjęła decyzję o powstaniu 9 nowych banków w największych miastach Polski, będących ośrodkami przemysłowymi, stanowiącymi źródło potencjalnych klientów. Utworzono:

• Bank Gdański w Gdańsku, Bank Śląski w Katowicach,

• Bank Przemysłowo-Handlowy w Krakowie,

• Bank Depozytowo-Kredytowy w Lublinie,

• Powszechny Bank Gospodarczy w Łodzi,

• Wielkopolski Bank Kredytowy w Poznaniu,

• Pomorski Bank Kredytowy w Szczecinie,

• Powszechny Bank Kredytowy w Warszawie,

• Bank Zachodni we Wrocławiu.

Fundusze własne tzw. banków „dziewiątki", które z założenia były państwowymi bankami komercyjnymi, pochodziły z majątku NBP.